Menu

Overvloed in crisistijd

Cliënt aan het woord

Ik kom bij het CVG, onder andere voor het behandelen van artrose. Onlangs had ik een leuk gesprek met Jeroen over de buurtmoestuin waar ik pas mee was begonnen. Ik doe daarmee iets dat helemaal bij me past en ik doe het op mijn manier. Het plezier dat ik daarmee heb, werkt helend op mijn gezondheid. In een notendop volgt hier mijn verhaal:

Ineens had ik halverwege vorig jaar een zee van tijd. Ik raakte mijn vaste baan kwijt. Naast een bijverdienste als tekstschrijver, deed ik ondertussen vrijwilligerswerk en enkele klussen thuis. Volgens sommigen was het crisis en of ik ooit weer in een betaalde baan zou komen, was maar zeer de vraag. Wat ik echter ervaarde was anders. Eindelijk had ik tijd en ruimte in overvloed. Geen stress meer. En de vrijheid om eindelijk te doen wat ik echt wilde, kortom een uitgelezen kans om echt op mijn gezondheid in te zetten. Ik hoefde niets meer te bewijzen maar kon gewoon mezelf zijn.

Eind november werd ik geraakt door een film van Transition Town, waarin initiatieven te zien waren van mensen die zelf het heft in handen namen. Allerlei alternatieven om ondanks een slechter wordende economie samen te leven en te werken. Al deze initiatieven hadden één ding gemeen: mensen deden het sámen en waren bereid hun tijd, talenten en energie te investeren! Ik was om. Vorig jaar was ik al eens begonnen om op mijn balkon kruiden en kropjes sla te kweken en genoot enorm van mijn eigen gekweekte groenten. Zo’n klein balkontuintje kon ik wel aan. In mijn eentje zou ik nooit aan een tuin beginnen, maar waarom niet een buurtmoestuin, samen met andere buurtbewoners?

Ik wist ook wat ik kon, namelijk mensen bij elkaar brengen en de dingen organiseren. Daarnaast was ik handig in het schrijven van teksten. Ik zocht contact met enkele buurtbewoners, instanties en vond Eetbaar Nijmegen, een platform voor diverse vormen van buurtmoestuinen. Ik had mijn oog laten vallen op een braakliggend terrein in de buurt, toen ik ineens gebeld werd door een stichting. Zij huurden een pand in onze wijk, maar hadden de tuin ‘over’. Ze hadden via via gehoord van mijn plannen. Of ik belangstelling had voor hun tuin. Er zijn wel eens momenten in je leven dat je alleen maar ja hoef te zeggen en dat is precies wat ik deed.

BuurtmoestuinTot dat moment was ik nog de enige deelnemer en ik ging aan de slag om mensen te werven. Enkele maanden later hadden wij met 26 mensen een tuin, een ontwerp, en een wachtlijst, want de belangstelling bleek enorm. Ik had enorm veel voldoening in mijn ‘nieuwe werk’. Ik vond het heerlijk om ineens contact te hebben met zoveel nieuwe ‘buren’ in een buurt waar ik voorheen maar weinig mensen kende. De tuin was een reden om contact te hebben met elkaar. Spontaan ontstonden allerlei ideeën voor de tuin. We vulden elkaar aan en het leek wel vanzelf te gaan, zo snel ging alles. Het zware werk laat ik liever aan anderen over. Ik doe nog steeds wat ik kan en andere mensen doen wat zij kunnen.

Onlangs liep ik de tuin in. Mensen waren ijverig aan het spitten in de toen nog weerbarstige grond. Ik genoot van het plezier waarmee dat gebeurde. Een van de mensen riep: “Vera, ik ben toch zo blij met mijn tuintje!” en ik voelde me onwijs trots. Het was het mooiste salaris dat ik ooit heb gekregen.

Vera Ros


Copyright © CVG | Disclaimer